Więcej o zmarłej osobie

W 1981 roku przewodniczył „Solidarności” w kopalni Wujek, co doprowadziło do strajku zakończonego brutalną pacyfikacją i śmiercią dziewięciu górników po jego internowaniu. Pracował w kopalni od 1965 do emerytury w 1990 roku. We wrześniu 1980 roku był wiceprzewodniczącym Komitetu Założycielskiego NSZZ „Solidarność” i uczestniczył w strajkach. W 1981 roku był delegatem na I i II Wojewódzki Zjazd „Solidarności” Regionu Śląsko-Dąbrowskiego.

W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku został internowany. Milicjanci brutalnie wtargnęli do jego mieszkania, bijąc górników, którzy przyszli mu na pomoc. Scena jego aresztowania została uwieczniona w filmie Kazimierza Kutza „Śmierć jak kromka chleba” (1994). Internowany był przetrzymywany w Jastrzębiu-Szerokiej, Uhercach, Załężu koło Rzeszowa, Nowym Łupkowie i Katowicach. Brał udział w buncie internowanych w Załężu i głodówce w Uhercach. Z internowania został zwolniony 23 grudnia 1982 roku, ale w kopalni zdegradowany.

W latach 1983-1989 zajmował się kolportażem ulotek i książek na terenie kopalni Wujek, mimo że był wielokrotnie przesłuchiwany przez SB i nakłaniany do emigracji. W styczniu 1989 roku został przewodniczącym kopalnianego Tymczasowego Komitetu Założycielskiego „Solidarności”. W latach 1990-1992 należał do „Solidarności” 80. Każdego 16 grudnia upamiętniał poległych górników pod krzyżem. Za swoją działalność został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Krzyżem Wolności i Solidarności.