Więcej o zmarłej osobie

Klaus Schulze urodził się w Berlinie jako syn pisarza i tancerki baletowej. Po ukończeniu szkoły średniej pracował jako listonosz, jednocześnie studiując na Uniwersytecie Technicznym w Berlinie. Już od wczesnych lat 60. aktywnie uczestniczył w różnych zespołach muzycznych, grając na perkusji, basie i gitarze.

W 1969 roku dołączył do grupy „Tangerine Dream”, gdzie nie tylko grał na perkusji, ale również komponował utwory na ich debiutancki album „Electronic Meditation” (1970). W tym samym czasie był jednym z założycieli zespołu „Ash Ra Tempel”, z którym nagrał album „Ash Ra Tempel” (1971). Po krótkim czasie zdecydował się na rozpoczęcie solowej kariery.

Jego pierwszy solowy album „Irrlicht” (1972) został uznany za arcydzieło. Schulze szybko zaczął eksperymentować z syntezatorami, co zaowocowało takimi albumami jak „Cyborg” (1973), „Timewind” (1975), „Moondawn” (1976), „Mirage” (1977) i „Dune” (1979), inspirowanym powieścią Franka Herberta. W kolejnych dekadach wydał szereg albumów, takich jak „Dig It” (1980), „Trancefer” (1981), „En=Trance” (1988) i „Miditerranean Pads” (1990). Jego koncertowy album „Dziękuję Poland” (1983) jest zapisem serii koncertów w Polsce. Schulze wydał także siedem albumów pod pseudonimem „Richard Wahnfried” oraz 12 albumów inspirowanych twórczością Pink Floyd, znanych jako „The Dark Side of the Moog” (1994-2008).

Jego dorobek liczy ponad 60 albumów, a dwa z nich, „Timewind” i „Mirage”, uznane zostały za najbardziej wpływowe albumy ambientowe wszech czasów. Klaus Schulze zmarł po długiej chorobie.