Więcej o zmarłej osobie

Ludwik Czachowski, najsłynniejszy hokeista z Torunia i jeden z czołowych obrońców w historii polskiego hokeja, pełnił wielokrotnie rolę kapitana reprezentacji Polski oraz uczestniczył w igrzyskach olimpijskich w Sapporo.

Do drużyny hokejowej Pomorzanina Toruń dołączył dzięki popularnym w latach 50. rozgrywkom dziecięcym i młodzieżowym, znanym jako dzikie drużyny. Pomimo późnego rozpoczęcia treningów w wieku 13 lat, szybko stał się wybitnym graczem, regularnie uczestnicząc w treningach. Po trzech latach intensywnej pracy awansował do drużyny seniorów, gdzie od razu wyróżnił się jako kluczowy zawodnik. Czachowski zagrał łącznie w 437 meczach ligowych, zdobywając 42 gole, a Pomorzanin zdobył medale w I lidze: srebrny (1968) i dwa brązowe (1967, 1969).

Debiut w reprezentacji Polski zaliczył w 1967 roku w meczu z Norwegią, a jego kariera międzynarodowa trwała do 1975 roku, obejmując występy w mistrzostwach świata i igrzyskach olimpijskich. Łącznie w narodowych barwach wystąpił 118 razy, zdobywając dwie bramki. W 1972 roku uczestniczył w Igrzyskach Olimpijskich w Sapporo, gdzie Polska zajęła szóste miejsce. Był wieloletnim kapitanem drużyny narodowej, zyskując szacunek zarówno kolegów z zespołu, jak i kibiców. W pamięci fanów zapisał się szczególnie dzięki efektownemu starciu z amerykańskim hokeistą Craigem Sarnerem podczas mistrzostw świata w Bukareszcie w 1972 roku.

Po zakończeniu kariery zawodniczej zdobył uprawnienia trenerskie i w 1985 roku objął funkcję trenera drużyny Pomorzanina, którą doprowadził do awansu do ekstraklasy w sezonie 1987-88. Po osiągnięciu tego sukcesu odszedł z zespołu seniorskim na stałe. Bogdan Wawrzyński, jego długoletni kolega z drużyny, uznał Czachowskiego za najwybitniejszego hokeistę w historii toruńskiego hokeja. W plebiscycie „Gazety Wyborczej” na Torunianina XX wieku, Czachowski zajął 13. miejsce, a jego imieniem nazwano ulicę w toruńskiej dzielnicy Stawki.