Więcej o zmarłej osobie

Naipaul urodził się w Chaguanas w Trynidadzie-Tobago jako najstarszy syn hinduskich emigrantów. Studiował w Anglii na University of Oxford, a swoją karierę literacką rozpoczął w 1957 roku, zdobywając uznanie za realistyczne portrety społeczeństwa Trynidadu.

Vidiadhar S. Naipaul, urodzony w Chaguanas w Trynidadzie-Tobago, był brytyjskim pisarzem i eseistą, który zdobył literacką Nagrodę Nobla w 2001 roku. Pochodził z rodziny hinduskich emigrantów i początkowo kształcił się w Queen’s Royal College w Port-of-Spain. W 1950 roku, dzięki rządowemu stypendium, wyjechał do Anglii, gdzie studiował na University of Oxford.

Naipaul pracował krótko dla BBC jako scenarzysta i redaktor programu „Caribbean Voices”. Jego literacki debiut miał miejsce w 1957 roku, kiedy to opublikował swoje pierwsze książki – komiczne portrety społeczeństwa Trynidadu. Za swoją powieść „Masażysta cudotwórca” (1957) zdobył nagrodę John Llewellyn Rhys Prize. Jego kolejne dzieło, zbiór opowiadań „Nasza ulica” (1959), przyniosło mu nagrodę Somerset Maugham Award.

Naipaul oparł fabułę powieści „Dom dla pana Biswasa” (1961) na historii życia swojego ojca w Trynidadzie. Jego pierwsza powieść rozgrywająca się w Anglii, „Mr Stone and the Knights Companion” (1963), zdobyła Nagrodę Hawthornden. W swoich późniejszych książkach Naipaul poruszał tematy polityczne, analizując społeczeństwa kolonialne i postkolonialne w trakcie dekolonizacji. Jego powieść „Marionetki” (1967) zdobyła nagrodę literacką WH Smitha, a „W wolnym kraju” (1971) nagrodę Bookera.

Oprócz beletrystyki, Naipaul był autorem wielu dzieł literatury faktu. Napisał trzy książki o Indiach: „An Area of Darkness” (1964), „India: A Wounded Civilization” (1977) oraz „Indie: miliony zbuntowanych” (1990). Opisywał również społeczeństwa islamskie w książkach „Among the Believers: An Islamic Journey” (1981) i „Poza wiarą. Islamskie peregrynacje do nawróconych narodów” (1998). Karaiby były tematem jego książek „Podróż karaibska do pięciu społeczeństw kolonialnych” (1962) oraz „Utrata Eldorado” (1969).

Naipaul opublikował także kilka zbiorów esejów, w tym „The Overcrowded Barracoon and Other Articles” (1972) oraz „The Return of Eva Peron” (1980). Jego ostatnią książką była „Maska Afryki: odsłony afrykańskiej religijności” (2010). W 1993 roku brytyjska Rada Sztuki uhonorowała go Brytyjską Nagrodą Literacką im. Davida Cohena, a także otrzymał doktoraty honoris causa Uniwersytetu Cambridge i Uniwersytetu Columbia w Nowym Jorku.

W swoim noblowskim wykładzie, Naipaul powiedział: „Wszystko, co jest wartościowe we mnie, jest w moich książkach”. Zmarł w swoim domu w Londynie i został pochowany na cmentarzu Kensal Green w centralnej części miasta.