Więcej o zmarłej osobie

Władimir Wojnowicz, urodzony w 1932 roku w Stalinabadzie (obecnie Duszanbe) w Tadżyckiej SRR, pochodził z rodziny represjonowanego dziennikarza.

Po ukończeniu szkoły dla rzemieślników pracował jako stolarz, a w 1951 roku został powołany do wojska, gdzie służył jako pilot w bazie w Polsce i zaczął pisać wiersze, publikowane w wojskowej gazecie.

Jego kariera pisarska rozwinęła się po przeprowadzce do Moskwy w 1956 roku. Tam pracował na budowie i studiował historię w Instytucie Pedagogicznym im. N.K. Krupskiej. W 1960 roku został młodszym redaktorem w dziale satyry i humoru Radia Wszechzwiązkowego. Popularność zdobył dzięki piosence „Wierzę, przyjaciele”, która stała się nieoficjalnym hymnem sowieckich kosmonautów.

W 1963 roku Wojnowicz napisał swoją pierwszą powieść „Życie i niezwykłe przygody żołnierza Iwana Czonkina”, która krytykowała Związek Radziecki i wywołała kontrowersje wśród czytelników. To rozpoczęło jego konflikt z władzami, które objęły jego książki cenzurą. W 1975 roku, podczas spotkania z władzami, Wojnowicz został otruty preparatem psychoaktywnym. W 1980 roku wyjechał do RFN, a rok później pozbawiono go obywatelstwa radzieckiego. W 1986 roku napisał „Moskwę 2042”, wizję utopijnego socjalizmu rządzonego przez KGB, którą krytycy porównują do putinowskiej Rosji.

Wojnowicz wrócił do Rosji po pierestrojce i angażował się w życie społeczne i polityczne, w tym apelując do Władimira Putina o zakończenie II wojny czeczeńskiej w 2003 roku i uwolnienie ukraińskiej pilotki Nadii Sawczenko w 2015 roku.